Bardzo dużo ze Śmieszką rozmawiamy. Kiedy ktoś nas odwiedza również spędzamy czas wszyscy razem, zawsze (albo prawie zawsze, gdzieś na pewno popełniłam gafę) pytamy Ją, co na dany temat myśli, czy ma ochotę na to, co będziemy robić, normalnie jak z dorosłym… Najbardziej jednak uwielbiam sytuację, kiedy proszę o coś Śmieszkę, a ona zawsze, jeśli
Są takie wydarzenia w życiu mamy, które niekoniecznie powinny wyjść na światło dzienne. Szczególnie jeśli mama chce zachować jako taką pozycję w oczach świata. W moim dorobku również się takie znalazły i na samą myśl o nich strasznie się nad sobą rozczulam.
– Co u Ciebie? -Próbuję pisać bloga. – Ale to piszesz, czy próbujesz? -Hm, dobre pytanie. – Emilka, a co ja teraz robię? – Siedzisz na krześle. -Nie, ja próbuję wstać, ale czy udało mi się to zrobić? -Nie – A więc piszesz, czy próbujesz? -Piszę. Taki o to dialog miał miejsce w moim życiu
Dobrze jest, gdy jedna mama ma drugą mamę, na którą może liczyć w sprawach błahych i poważnych, bo dla młodej mamy umiejętność rozróżnienia jednych od drugich wcale nie jest łatwa.
Pamiętam jak Śmieszka pierwszy raz sama zasnęła w swoim łóżeczku. Cały czas podekscytowana stałam przy drzwiach. W pewnym momencie gaworzenie i dźwięki zabawek ucichły, ona spała. Popłakałam się. Nasza córeczka jest już taka niezależna… Po chwili dotarło do mnie, że nigdy wcześniej nie daliśmy jej szansy zasnąć samodzielnie. Zawsze byliśmy przy niej, wierząc, że bardzo
Stoję w kuchni i zmywam naczynia. Śmieszka bawi się z tatą na balkonie. W pewnym momencie wchodzą do salonu a Ona ni stąd ni zowąd mówi MA-MA. Patrzymy na siebie, cisza.
Myślę, że gdyby spytać kobiety o to, co najlepszego matka może zrobić dla swoich dzieci często odpowiedź brzmiałaby: kochać je. Czy można nie zgodzić się z tym zdaniem? Czy dzieci mogą potrzebować czegoś bardzie niż bezwarunkowej miłości swojej mamy?