Kiedy byłam małym dzieckiem nieustannie było mi gorąco, dlatego uwielbiałam spać nago. Moi bliscy nie do końca chcieli to zaakceptować i aby zachęcić mnie do spania w ubraniu kupowali mi piękne piżamki. Zakładałam je wieczorem z wielką radością, ale zazwyczaj już po godzinie byłam naga. Gdy trochę podrosłam, zaakceptowałam spanie w ubraniu, ale dalej lubiłam
Czy obserwując innych rodziców z dzieckiem pomyśleliście kiedyś: O nie ja bym nigdy tak nie postąpił/a!? Mnie się parę razy zdarzyło i bywały także sytuacje, że gdybym spotkała teraz tych „złych” rodziców to przeprosiłabym ich za pochopne wnioski, bo jednak zdarzyła się sytuacja, w której postąpiłam podobnie.
Zawsze bardzo szybko przywiązywałam się do nowych miejsc zamieszkania. Mój dom był tam gdzie byłam ja, gdzie były bliskie mi osoby. Jednak uczucie, kiedy po ośmiu latach tułaczki pierwszy raz spaliśmy z M. we własnym mieszkaniu, na własnej podłodze, na własnym materacu, z którego po kilku godzinach zeszło całe powietrze… ach to było cudowne uczucie!
Przez pierwsze trzy miesiące życia Śmieszki miałam bardzo dużo dodatkowej energii, którą wykorzystywałam na doskonalenie swoich umiejętności kulinarnych. To wtedy pierwszy raz upiekłam domowe bułeczki, beztłuszczowe i bezcukrowe babeczki no i wreszcie maślane rogaliki śniadaniowe.
Na początku czerwca wybraliśmy się całą rodziną do szkółki ogrodniczej. Godzinę później wróciliśmy z kwiatami, które posadziliśmy na balkonie. Były piękne, rosły jak na drożdżach, z każdym dniem miały więcej i więcej fioletowo-białych kwiatów. Dbaliśmy o nie, ale bez przesady: podlewanie, nawożenie, czasem krótka rozmowa. Przyzwyczaiłam się do tego, że są takie piękne.
Usłyszałam ostatnio, przypadkiem rozmowę na temat słodyczy. Naprawdę nie da się nie słyszeć rozmów innych mam na placu zabaw. Jedna mama była ich zdecydowaną przeciwniczką, a druga powiedziała, że ona czasem daje synowi coś słodkiego, bo skoro sama je… No właśnie i to mi dało do myślenia.
Mówi się, że coach idzie za klientem a nie prowadzi go. Zastosuj to do swojej relacji ze Śmieszką. Słuchaj jej. Podążaj za nią. A szybko zaprowadzi Cię tam, skąd przyszła. Do raju.
Kiedy Śmieszka miała niecałe dwa tygodnie po raz pierwszy z wizytą przyjechała do nas moja mama. My jako bardzo młodzi rodzice każdego dnia uczyliśmy się rozpoznawać potrzeby naszej maleńkiej córeczki – myślę, że szło nam całkiem dobrze. Aż tu pewnego dnia, pojawiły się wieczorne problemy z zaśnięciem. Czasami usypianie Śmieszki trwało od 20 do 23.
Jest piątkowy wieczór. Śmieszka ucięła sobie ponadprogramową drzemkę pomiędzy 18 a 19.30, a więc pewnie pójdzie spać najwcześniej ok. 22… W domu jestem ja, M. i mój ośmioletni siostrzeniec, no i oczywiście Śmieszka, która potrzebuje w danej chwili czyjejś uwagi. Tylko, że nikomu się nie chce, każdy z nas jest zmęczony, upały dały się nam
Mam w swojej komputerowej szufladzie trochę tekstów, których do tej pory nie opublikowałam, bo… No właśnie nie wiem, dlaczego. Albo uważałam, że są za słabe, lub że niedokończone, albo rzeczywiście są niekompletne. Jednak dziś przeglądając te „starocie” uświadomiłam sobie, że szkoda mi, że ich nie publikowałam na bieżąco. Może rzeczywiście część z nich jest bardzo
Kiedy dziś rano myłam zęby Śmieszka przydreptała za mną do łazienki i niepostrzeżenie zaczęła bawić się papierem toaletowym. Z niezwykłym zafascynowaniem rozwinęła całą rolkę. Przez chwilę się zastanawiałam, czy przerwać tę zabawę i zająć Ją czymś innym, ale nie zrobiłam tego. Nie powiedziałam: nie rusz, nie wolno bawić się papierem toaletowym, to jest be. No,
Spędzamy w Galerii Handlowej sobotnie przedpołudnie. Śmieszka siedzi w wózku i śmieje się do taty w niebogłosy, czym wzbudza zainteresowanie zaganianych przechodniów. To jeden z powodów, dla których lubię zabierać ją w takie miejsca: ten delikatny uśmiech na twarzy nieznajomych, taki, którego wcale nie chcemy, ale on sam do nas przychodzi, gdy w pobliżu pojawia